• Τι είναι & τι θα ‘θελα να είναι

    Η Ελευθερουτοπία ξεκίνησε ως ένα μπλογκ για τη λογοκρισία ενός συγκεκριμένου ρεπορτάζ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Θα 'θελα, όμως, να άνοιγε τη συζήτηση για το γενικότερο πρόβλημα λογοκρισίας που υπάρχει στην εφημερίδα. Ακόμα πιο πολύ θα 'θελα να άνοιγε τη συζήτηση για τη λογοκρισία σε όλα τα ελληνικά ΜΜΕ.
  • 2007 / Το ρεπορτάζ & η λογοκρισία

    Τον Ιούλιο του 2007, ένα ρεπορτάζ μου για την ποιότητα των λαδιών στα McDonald's και τα Goody's προσέκρουσε σε μια γελοία διαπλοκή εντός της εφημερίδας: Διαπλοκή μεταξύ της ηγεσίας της Κ.Ε. και μιας δημοσιογράφου της Κ.Ε. (που έχει φραντσάιζ των Goody's) με την ίδια τη Goody's. Η ηγεσία της Κ.Ε. έκοψε το ρεπορτάζ. Όταν ζήτησα εξηγήσεις, η διεύθυνση προσπάθησε να με απολύσει και με έβαλε στο ψυγείο.
  • 2008 / Απόλυση & μπλογκ

    Μετά από ένα χρόνιο αναγκαστικού ψυγείου, στα μέσα του καλοκαιριού η εργοδοσία της Κ.Ε. με απέλυσε. Ταυτόχρονα, έφτιαξα αυτό το μπλογκ για μιλήσω επωνύμως για όσα είχαν συμβεί.
  • 2009 / Τα Goody’s καταργούν το φοινικέλαιο

    Τα Goody's καταργούν το φοινικέλαιο και καλούν την καθηγήτρια Τριχοπούλου (βασική πηγή του κομμένου ρεπορτάζ, την οποία η διεύθυνση της Κ.Ε. αμφισβήτησε επειδή στρεφόταν εναντίον του φοινικελαίου) να προλογίσει τη νέα καμπάνια της εταιρείας.
  • Στατιστικά

    • 64,340 hits

Τα τρία «σ»: Σύντροφοι, συνάδελφοι, συνδικαλιστές

 

Το πρώτο «σ»: Οι σύντροφοι

(Εντάξει, στην Ελευθεροτυπία, τους φίλους τους λένε συντρόφους, και εγώ χρειαζόμουν μία λέξη από «σ».)

Ξεκινάω με το μελό: Έκανα πολλούς πραγματικούς φίλους στην «Ε», περισσότερους από όσους θα έλπιζα. Τους μετράω έναν-έναν, και βγαίνουν οκτώ! (Μερικές φορές σκέφτομαι ότι τα πήγα καλύτερα στους φίλους, παρά στη δουλειά…) Πολλοί από αυτούς έχουν φύγει εδώ και καιρό από την εφημερίδα, με κάποιους από αυτούς που έχουν φύγει πλέον συνεργάζομαι εκτός «ΚΕ». Όσο για τους εναπομείναντες εντός της «Ε», είμαι περήφανος που τους έχω φίλους / φίλες μου.

Το δεύτερο «σ»: Οι συνάδελφοι

Επέλεξα από την αρχή να μην εμπλέξω στην κόντρα τους υπόλοιπους συναδέλφους, συμφωνώντας με τη σύσταση των συνδικαλιστών. Δεν συζήτησα ούτε καν με τους φίλους μου τι ειπώθηκε στις συναντήσεις με Βλαστάρη, Θανάση Τεγόπουλο, Μάνια Τεγοπούλου – παρότι η άλλη πλευρά παρουσίασε μία εντελώς σουρεάλ εκδοχή των γεγονότων. Δεν μοίρασα αριστερά – δεξιά το σημείωμα που υπέβαλα στη διεύθυνση και την ιδιοκτησία. Δεν είπα σε κανέναν για αυτό το σάιτ για να μη θεωρηθεί ότι το διαρρέω με σκοπό να πιέσω την εφημερίδα.

Σε μία από τις συζητήσεις μας, ο Πάνος ο Σώκος, ο συνδικαλιστής / εκπρόσωπος των εργαζομένων, μού είπε ότι όταν ρώτησε τους συναδέλφους μου τη γνώμη τους για την υπόθεση, αρκετοί δεν πήραν το μέρος μου. Αυτό με πίκρανε, φυσικά, αλλά τον πιστεύω.

Πράγματι, υπήρξαν ορισμένοι που έγιναν βλασταρικότεροι του βλαστάρεως. Οι περισσότεροι προτίμησαν να μην πάρουν θέση. Και οι λιγότεροι που με υποστήριξαν, φυσικά δεν το έκαναν δημοσίως. Δεν τους αδικώ, και γω το ίδιο έχω κάνει σε ανάλογες περιπτώσεις.

Αυτό που δεν είναι λογικό, και με πικραίνει, ακόμα και σήμερα, ένα χρόνο μετά, είναι ότι σε μία «προοδευτική» εφημερίδα, όπως η Ελευθεροτυπία, το ανακλαστικό μερικών συναδέλφων δεν ήταν να ταχθούν με τον αδύνατο αλλά με τον δυνατό. Ακόμα κι αν εγώ είχα άδικο, με εντυπωσίασε η προθυμία μερικών, όχι όλων, να πιστέψουν με ευκολία την εκδοχή της διεύθυνσης αλλά και να φανούν εξαιρετικά δύσπιστοι στη δική μου εκδοχή. Και μάλιστα να ταχθούν με το μέρος μιας εξουσίας που επί χρόνια τους φέρεται άσχημα, τους περιφρονεί ως δημοσιογράφους και ως ανθρώπους και απαξιώνει συστηματικά τη δουλειά τους. Η (εντελώς λανθασμένη) άποψη του Βλαστάρη για το δημοσιογραφικό προσωπικό της Κ.Ε. είναι γνωστή, άλλωστε φροντίζει να την εκφράζει ο ίδιος καθημερινά: Είναι όλοι άχρηστοι.

Για να μη βγάζω την ουρά μου απέξω, και γω όταν πριν από καιρό απολύθηκε ένας συνάδελφος από το οικονομικό ρεπορτάζ, τον υποστήριξα… ιδιωτικά: στα πηγαδάκια. Διαδόθηκε μάλιστα ότι ο απολυθείς «τα χε βρει με το Πρώτο Θέμα, πριν απολυθεί, και θα πήγαινε εκεί.» Λες και το να φύγει κάποιος από την Ελευθεροτυπία για να πάει στο (κατάπτυστο) Πρώτο Θέμα αποτελούσε πράξη προδοσίας. Αλλά και αυτό ψέμα ήταν: Ο απολυθείς συνάδελφος ουδέποτε πήγε στο Πρώτο Θέμα. Επρόκειτο για σκέτη συκοφαντία. Και για πολύ καιρό παρέμεινε άνεργος…

 

Το τρίτο «σ»: οι συνδικαλιστές

Στις πρόσφατες εκλογές για το συνέδριο της ΠΟΕΣΥ (του πανελλήνιου σωματείου των δημοσιογράφων σε εφημερίδες) ήταν εντυπωσιακό πόσοι συνάδελφοι από την Κ.Ε. συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια. Αυτό είναι φυσικά πολύ καλό. Θαυμάζω κάτι που εγώ δεν κάνω: τη διάθεση τους να ασχολούνται με τον συνδικαλισμό, αφιερώνοντας μάλιστα προσωπικό τους χρόνο γι αυτό. Πολλούς τους εκτιμώ και προσωπικά γιατί είναι ωραίοι τύποι και καλοί δημοσιογράφοι. Και δεν έχω καθόλου την απολιτίκ άποψη πολλών συναδέλφων ότι ο συνδικαλισμός στη δημοσιογραφία είναι περιττός – το αντίθετο: είναι μάλλον πιο αναγκαίος από ποτέ. Αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω: Τι κάνουν όλοι αυτοί για την κατάσταση εντός της εφημερίδας τους;

Στην υπόθεση των Goody’s, ο εκπρόσωπος των εργαζομένων αλλά και οι άλλοι συνδικαλιστές της Κ.Ε. ήταν ενήμεροι από την αρχή για το τι συνέβη. Γνώριζαν επίσης από προηγούμενα επεισόδια άλλων συναδέλφων τόσο την ανοίκεια συμπεριφορά του αρχισυντάκτη προς τους εργαζόμενους, όσο και τα συνεχόμενα κρούσματα λογοκρισίας. Παρόλα αυτά, δεν ενημέρωσαν την ΕΣΗΕΑ και δεν ενημέρωσαν τους συναδέλφους της Ελευθεροτυπίας (καθημερινής και κυριακάτικης). Για συνέλευση εργαζομένων, ούτε λόγος.

Δυσκολεύομαι να τους κατηγορήσω για τη στάση τους για δύο λόγους: πρώτον, αναγνωρίζω ότι η γενικότερη ισορροπία δυνάμεων στα ΜΜΕ είναι σε βάρος του συνδικαλιστή και του εργαζόμενου, και υπέρ του εργοδότη. Δεύτερον, αναγνωρίζω ότι κατά μία έννοια ήταν συνεπείς στις δύο δικές τους προτεραιότητες: να σωθούν οι θέσεις εργασίας και να μην προκληθεί κρίση εντός της εφημερίδας.

Στον πρώτο στόχο (τη διάσωση των θέσεων εργασίας) απέτυχαν παταγωδώς: η συνάδελφος με την οποία γράψαμε το ρεπορτάζ παραιτήθηκε, εμένα με έβαλαν στο ψυγείο και τελικά με απέλυσαν. Αλλά σε αυτό έχουμε ευθύνη και μεις, αφού ως το τέλος αρνηθήκαμε να ζητήσουμε συγγνώμη, σε μια υπόθεση που κρίναμε ότι είχαμε όλο το δίκιο με το μέρος μας.

Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, μέχρι το τέλος, επέμεινε στην πλήρη συνθηκολόγηση: «Μην τους πας στο πειθαρχικό. Πάρε την άδειά σου. Kάνε λίγο πίσω. Μη στείλεις το σημείωμα. Μήπως να δεχτείς την προσφορά παραίτησης;» Και όταν η διεύθυνση μού πήρε το γραφείο, το τηλέφωνο, τον υπολογιστή, απλώς μού ανακοίνωσε την απόφαση της διεύθυνσης. Η στάση του δεν ήταν εκ του πονηρού αλλά γιατί πίστευε πως ήταν προς όφελός μου.

Στον δεύτερο στόχο τους (τη διατήρηση της τάξης εντός της Κ.Ε.) πέτυχαν, χάρη και στη δική μας συνδρομή: δεν διαρρεύσαμε εκτός εφημερίδας την υπόθεση, δεν ανακατέψαμε τους συναδέλφους.

Αλλά ποιο ήταν το τίμημα; Το ουσιώδες διακύβευμα της υπόθεσης (η λογοκρισία και η δίωξη δύο δημοσιογράφων εξαιτίας του ρεπορτάζ τους) δεν τέθηκε ποτέ από τον εκπρόσωπο των εργαζομένων. Το δίδαγμα προς τους εναπομείναντες συντάκτες ήταν σαφές: Ή θα συμμορφωθείτε ή θα σας φάνε.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. http://AndreasPapandreou.com/

    ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: